Diagnose verstoord... 09/20/2010

8 Comments

 

Allereerst wil ik duidelijk maken dat ik geen volledig tegenstander van het gebruik van medicijnen ben. Toch schrik ik als weer iemand in mijn vriendenkring voor zichzelf of voor zijn of haar kind heeft besloten om ‘toch maar’ aan de medicatie te gaan. Een paar jaar geleden was het nog taboe, nu is medicijngebruik een heel ‘gewoon’ dagelijks gespreksonderwerp geworden.

Als ik vraag naar wat ze heeft bewogen om tot zo’n beslissing te komen,  kom ik er meestal achter dat daar een overtuiging achter zit. Zij (of hun kinderen) moeten zichzelf aan kunnen passen aan de normen, waarden en verwachtingen van ‘onze maatschappij’. Een overtuiging die ik herken en die ik zelf ook heel lang gehad heb.

Meestal hebben ze op het moment dat ze zo’n beslissing nemen al jaren keihard geknokt. Ze hebben bijvoorbeeld al vele zelfhulpboeken verslonden en/of verschillende therapieën gevolgd. Ik kwam erachter dat ook het doel dat gesteld wordt veelal overeenkomt. Een doel dat voor mij ook weer zeer herkenbaar is. Ze willen ‘gewoon’ onderdeel van de gemeenschap zijn en 'normaal' mee kunnen draaien. Heel simpel, maar het lukt niet. Keer op keer lopen ze tegen dezelfde obstakels op.  Keer op keer lopen ze vast. Ze raken ‘burned out’, worden ‘depressief’ of herkennen veel van de eigenschappen die vallen onder de ‘stoornis’ ‘AD(H)D’.  Wat me opvalt is dat diagnoses snel gesteld en medicijnen gemakkelijk voorgeschreven worden. Veel van deze mensen hebben zelfs binnen een korte tijd al meerdere diagnoses achter hun naam staan.

Dit alles maakt hun zelfvertrouwen er niet groter op. Integendeel.  Ze kunnen uiteindelijk niet (meer) van zichzelf houden en gaan prachtige eigenschappen als ‘stoornissen’ zien. Stoornissen waarvan ze willen ‘genezen’ of die ze toch in ieder geval onder controle willen houden.  Er wordt dan toch voor medicatie gekozen en het lijkt er inderdaad op dat ze daarmee wat beter kunnen functioneren. Ze kunnen zich wat beter gedragen op de manier zoals ‘onze’ maatschappij dat van ons vraagt. 

Helaas heeft dit ook een keerzijde. Naast allerlei risicofactoren en bijwerkingen verlies je onder invloed van medicatie namelijk altijd een stukje van je eigen, authentieke en unieke zelf. Ik vind dat een te groot verlies om snel en makkelijk mee om te gaan.  Ik zal nooit ontkennen dat er mensen zijn die medicatie nodig hebben, die zonder medicatie niet (menswaardig) kunnen leven. Ik zie medicatie dan ook als een noodzakelijk kwaad. Iets wat alleen na een zeer grondige diagnose gegeven mag worden. Maar nooit als een middel om mensen aan te passen aan een onze (gestoorde) maatschappij.

Ook ik heb meerdere malen in mijn leven op het punt gestaan om aan de medicatie te gaan. Net na de geboorte van mijn dochter werd ik er zelfs bijna letterlijk toe gedwongen. De behandeld psychiater schreef zware medicatie in verband met een dreigende psychose voor. De beste man had mij nog nooit gezien, laat staan gesproken. Achteraf ben ik dankbaar dat ik op zo'n kwetsbaar moment de kracht had om te weigeren en dat mijn partner ook altijd achter me bleef staan. 

Coaching, inzichtgevende en psychomotorische therapie hebben mij op weg geholpen. Maar uiteindelijk was voor mij de oplossing heel ‘simpel’. De kern lag in zelfacceptatie en zelfvertrouwen. Vastgeroeste overtuigingen loslaten en mijn leven ‘doodeenvoudig’ aanpassen aan wie ik ben. In plaats van andersom. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik stoot nog dagelijks tegen barrières. Loop nog regelmatig vast. Gelukkig staan openheid, creativiteit, doorzettingsvermogen en oplossingsgerichtheid ook hoog op mijn symptomenlijstje.

© Karin Höhle-Dikken
20 september 2010

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bezorgdheid en ongerustheid van ouders. Ouders van kinderen met eigenschappen, die niet passen binnen ‘ons’ (school)systeem.  


Een aflevering van Zembla over dit onderwerp is hier te zien.
Als je meer wilt lezen over dit onderwerp en over hoe het ook anders kan dan raad ik Diagnose Levensklem van Iwanjka Geerdink aan.

---

 

Comments

anoushka link

09/20/2010 05:41

Duidelijk verhaal en ben het ook wel met je eens. Ik heb na de geboorte van mn dochter wel gekozen voor Prozac. Niet als oplossing, niet als zaligmakend, maar als steuntje in de rug zodat ik aan al die andere dingen kon werken. Dat was voor mij en mijn situatie de beste oplossing. Ik heb er nooit spijt van gehad en heb heel hard aan mezelf moeten werken, niet omdat ik zo nodig 'normaal' wilde meedraaien in de maatschappij maar omdat ik het mijn dochter waard vond, zij had recht op een complete moeder. Nu ben ik gelukkig al jaren zover dat ik het mezelf ook waard vind en dat allemaal zonder medicijnen ;) Wellicht dat ik daar eens blogje aan moet wijden. :D

Reply

Tine de Jong-Veenstra link

09/20/2010 06:07

Grotendeels ben ik eens met wat je schrijft. Het is, zoals je schrijft, goed om je bewust te zijn waaróm je wel of niet voor medicatie kiest. En ik vind ook dat het niet goed is als een kind een etiket op zich geplakt krijgt. Iederéén is anders in mijn ogen.

Ik begrijp alleen niet wat je bedoeld met: "ze gaan prachtige eigenschappen als ‘stoornissen’ zien. " Welke prachtige eigenschappen -die kinderen met AD(H)D hebben- bedoel je dan? Een kind dat een aandachtstekortstoornis heeft, is zelf meestal niet blij met zo'n aandachtstekortstoornis... Een kind dat moeite heeft met het afstemmen van zijn reakties op die van andere kinderen, is ook niet blij met die eigenschap.
Als ouders ben je bezorgd om je kinderen, begrijpelijk toch? Als medicatie ervoor zorgt, dat je kind zich fijner voelt, beter in contact met wereld kan treden, zichzelf meer kan richten, gestructureerder kan denken en werken, zich daardoor beter kan ontplooiien, dan zie ik dat als positief. Niet als een afbreuk op iemands identiteit, maar juist als steun in de rug.

Ik ben me ervan bewust dat medicatie ook heel slecht kan uitpakken. Je moet er heel bewust mee omgaan, kritisch in de gaten blijven houden hoe je lichaam en geest erop reageren.

Met vriendelijke groet,
Tine

Reply

Maaike Kruijsen link

09/20/2010 06:12

Met dezelfde beweegredenen als anoushka heb ik een tijdje Ritalin geslikt, dat is een eerste stap voor mij geweest om dichter bij mezelf en mijn gevoel te komen. Ik zie het als symptoombestrijding die soms nodig is om bij de kern te kunnen komen en ben dankbaar dat Ritalin als hulpmiddel daarvoor bestaat. Het is wel jammer dat er weinig aandacht is in GGZ, scholen en elders voor de kernproblematiek van mensen met adhd, want zonder die te behandelen is Ritalin m.i. op de lange termijn water naar de zee dragen.
De reguliere aanpak (pillen) staat vaak nog haaks op alternatieve aanpak (vooral geen pillen), ik streef naar een samenwerking tussen beiden, zodat je met het beste van beide kanten iemand kunt behandelen, als geheel.
Veel hangt m.i. af van met welke intentie je een medicijn kiest te gebruiken en of je het kunt zien en gebruiken als een hulpmiddel ipv gif/noodzakelijk kwaad/geen andere keuze.

Reply

gerrit link

09/20/2010 07:15

Ik snap iets niet. Er wordt zo makkelijk gepraat van: ik heb besloten om aan de medicatie te gaan. En dan gaat het niet om de paracetamol, maar om toch wel wat heftiger medicijnen. Prozac lees ik, en ritalin. Dit zijn toch geen middelen die je vrij kunt kopen? Of vergis ik mij? Als het om dit soort middelen gaat, is er toch een gesprek met de huisarts, of iemand in die richting, dat eraan vooraf gaat? En die kan een andere mening hebben.

Maar misschien zie ik het te simpel.

Reply

Karin Höhle-Dikken link

09/20/2010 07:20

@ Tine de Jong-Veenstra
Ik hou mijn antwoord even vooral bij mezelf. Ik herken zelf veel eigenschappen die onder het kopje ADD terug te vinden zijn. Dromerig, ergens helemaal in opgaan of juist moeite hebben om mijn aandacht ergens bij te houden, afwezig zijn, staren, mijn oplossingen op een andere manier vinden dan de meeste anderen, veel gedachten door elkaar denken, etc.

De eerste jaren van mijn leven heb ik zelf weinig tot geen problemen met deze eigenschappen gehad. Sterker nog, ik genoot van mijn dagdromen. In mijn eigen dromenland kon ik mezelf heel goed vermaken. Ik was een intuïtief, gevoelig en zachtaardig meisje. Maar ook een rommelkont, een chaootje met een sterke eigen wil en wijze. Met mijn gedachten ergens anders, was ik altijd overal. Niemand die er last van had.

Eenmaal op school en later op mijn werk werd dat anders. Daar werden veel van deze eigenschappen niet gewaardeerd en zelfs als negatief beoordeeld. Pas toen heb ik zelf ook een hekel aan die eigenschappen gekregen. Pas toen ben ik gaan vechten. Hoe harder ik mee wilde doen met de 'maatschappij', hoe meer 'last' ik van die eigenschappen kreeg. Ik voelde me vaker overspoeld, werd onzeker over mezelf, etc. In mijn gevecht om in de maatschappij te passen, werd leven een soort overleven voor mij...

Ongeveer 6 jaar geleden werd ik 'wakker' geschud door mijn dochter. Ik zag hoe ook zij begon te vechten. En dit wilde ik haar niet aandoen. Dit was voor mij een startschot. Een startsein voor een proces dat begon met het opgeven van mijn strijd tegen mezelf. Ik stopte met overleven en begon te leven! Gedurend dit proces leerde ik mijn eigenschappen niet alleen accepteren. Ik leerde ermee omgaan en de meeste ervan kan ik nu zelfs ontzettend waarderen. Mede door mijn creativiteit kan ik eigenschappen, waarvan anderen denken dat ze lastig zijn, als kracht zien en inzetten.

Het belangrijste is dat ik mijn leven aan mijn natuur heb aangepast. Ik hou mijn grenzen, maar ook mijn waarden heel goed in de gaten en leef ernaar. Maar ondanks dat loop ik nog dagelijks tegen barrièrres aan. Als moeder ben ik bijvoorbeeld vaak bezorgd over de uitdagingen die ook mijn dochter voor haar kiezen krijgt. Ik heb ze immers zelf aan den lijve ondervonden...

De andere kant van de medaille is dat ik dus ook weet dat er heel goed en fijn mee te leven valt en dat geeft vertrouwen. Vertrouwen dat mijn dochter haar eigen oplossingen gaat vinden, wat die ook mogen zijn...

Hoop dat dit een antwoord geeft op je stukje onduidelijkheid!

Lieve groet, Karin

Reply

Maaike Kruijsen link

09/20/2010 07:40

@gerrit: Bij mijn weten krijg je Ritalin alleen voorgeschreven door een psychiater, een herhaalrecept moest ik zelfs bij de GGZ halen omdat Ritalin onder de opiumwet valt.
Maar ik heb wel altijd zelf de keuze gehad of ik dit medicijn ook daadwerkelijk wilde slikken en ben in overleg met hem uiteindelijk gestopt.

Reply

Tine de Jong-Veenstra link

09/20/2010 08:28

@Karin
Dank je wel voor je antwoord. Nu duidelijk is wat je bedoelt, kan ik je verhaal beter begrijpen en kan ik ook helemaal achter je visie staan.
Zolang een kind zulke eigenschappen zelf niet als als belemmerend ervaart en niemand ermee lastig valt, is er ook geen hulpvraag vanuit het kind. Dan vind ik ook dat het kind niet gepushed mag worden in een richting die niet bij het kind past. We hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn....
Maar als een kind juist niet ten volle zichzelf kan zijn vanwege een tekort aan chemisch stofje in de hersenen, dán ben ik blij als medicatie kan helpen.

@gerrit Inderdaad, zulke medicatie kan je niet zomaar uit de muur trekken. Bij mijn zoon ging er een anderhalf jaar durend dagbehandeling/onderzoek vooraf. Hij staat nu onder halfjaarlijks controle van jeugdpsychiater, zij schrijft medicatie voor in overleg met mijn zoon en onszelf. Het gaat allemaal heel behoedzaam. Ouders en kind zijn vrij om het advies te volgen.

Reply

Karin Höhle-Dikken link

09/20/2010 23:59

@Gerrit
Ja, dat is nu ook net mijn punt. In tegenstelling tot de ervaringen van Maaike en Tine heb ik de ervaring dat de medicijnen nogal snel en makkelijk uitgeschreven worden. Zoals ik in mijn blog als schreef, heeft de behandelend psychiater in het ziekenhuis waar mijn dochter geboren is, mij zware antipsychotische medicijnen voorgeschreven terwijl hij mij niet eens gezien of gesproken had.

Ook zie ik om me heen gebeuren dat scholen en leerkrachten hun 'diagnoses' stellen en dat ouders pas vanaf dat moment ongerust worden. Vervolgens raadplegen zij met de 'diagnose' van de leerkracht een arts die daarop nogal snel en gemakkelijk zijn diagnose stelt en medicijnen voorschrijft.

De manier waarop binnen de geestelijke gezondheidszorg diagnoses gesteld worden laat wat mij betreft ook nogal eens flink te wensen over. Ik ben van mening dat de 'pillenindustrie' hier een behoorlijke vinger in de pap heeft. Over deze thema's heeft Iwanjka Geerdink een goed boek 'Diagnose Levensklem' geschreven. De link staat naar zijn website onderaan mijn blog. Je kan het boek daar ook bestellen!

Reply

Leave a Reply